“Een Oproep aan alle vaders”

De Dojo

Wij bevinden ons in de dojo. Een veilige ruimte waar je in alle rust en zachtheid fysiek, emotioneel en mentaal in beweging kunt komen. De stille jongen van een jaar of 9 zit al bewegend naast mij. Ik leg hem de bedoeling van stoeien uit. Dat je elkaar geen pijn doet. Ook niet met woorden. Je houdt rekening met elkaar. En we spreken af dat we de ‘bal’ – een zachte bal – niet uit elkaar gaan trekken.

De bal is het verbindingspunt. Als ik de bal vastheb heb ik ook verbinding met de jongen. Bij ‘drie’ gaan we beginnen. Eén, twee en drie….Voorzichtig wordt de bal, die ik in mijn handen heb, aangeraakt. Heel zachtjes beweeg ik mee met deze handen die de bal proberen af te pakken. Dan gaat de bal langzaam naar mijn romp. Kijken wat er gaat gebeuren. Gaan de handen mee of wordt het contact verbroken?

In dit proces van verbinding voel ik zoveel informatie. Zijn ongemakkelijkheid, puurheid en vooral zijn zachtheid. Een zachtheid die een vader zal ‘herkennen’ op het moment dat hij zijn kind voor het eerst in handen krijgt. Een ongelooflijk gevoel van onvoorwaardelijke liefde. Een krachtbron die alles kan helen.

De rollen worden omgedraaid

Dan vraag ik de vader:  “wil jij nu met je zoon deze stoei-oefening doen?” De vader gaat op de grond zitten. Geeft de bal aan zijn zoon en zegt “Wie gaat er beginnen?” “Zeg jij het maar”, zegt de zoon. De vader pakt de bal en gaat zitten. “Oké, begin maar.”

De jongen probeert met beide handen de bal van zijn vader te pakken. Vader beweegt de bal de lucht in, waardoor het voor de zoon lastiger wordt om deze te pakken. Dit gaat minutenlang door. Steeds weer paps handen die de bal de lucht in laten bewegen. De rest van zijn lichaam blijft op zijn plaats. Niks beweegt, niks zegt iets. Alsof het lichaam van papa in een stand staat van ‘heel lang afgesloten’

Vader zoon verbinding

Er was één moment in mijn leven, ik was toen negen jaar, dat ik mijn vader zo stevig vasthield dat ik hem nooit meer wilde loslaten. Het moment dat hij mij liet weten terug te gaan naar Italië en nooit meer terug te komen. Eén van de momenten in mijn leven dat ik mijzelf volledig openstelde naar mijn eigen vader toe. In deze momenten werd de diepste pijn en verdriet voelbaar in mijn lichaam. Aan de andere kant voelde ik de uitnodiging om dit op een zachte manier te helen. Hoe zou het zijn geweest als mijn vader zijn onmacht en pijn wel was aangegaan?  Zou dat invloed hebben gehad op ons leven?

Terug op de mat

Regelmatig komen zoons (en dochters) samen met hun ouders bij mij op de mat met een hulpvraag. Vaak lijkt vooral de zoon iets ‘niet’ goed te doen of zou moeten veranderen. Vaders denken dat ze erbij zijn voor hun zoon en niet voor zichzelf. Maar jullie zijn samen een systeem waar jij als ouder onderdeel van bent. Zou het kunnen dat je onbewuste pijn onderdeel van het probleem is? En geef je het een kans om te ontdekken of – als er iets in jou geheeld wordt – er dan ook iets gebeurt bij jouw kind?

Oproep aan alle Vaders

Lieve vaders in deze tijd. Wat zeg je er van. Wordt het geen tijd om in beweging te komen? Durf je, in dienst van jezelf en je kind, te kijken wat jij nog niet verwerkt hebt? In plaats van dit bij je kinderen neer te leggen? De kinderen van deze tijd vragen aan jou: “Ik wil met jou verbinding maken, met je stoeien, en weten wie je werkelijk bent.”

Pas als jij van jezelf houdt, kunnen je kinderen leren om van zichzelf te houden. En als jij weet hoe je de verbinding met jezelf aan kunt gaan, dan kunnen jouw kinderen dat voelen en omarmen.  Dit is wat wij en de wereld nodig hebben.